Chamydioza jest chorobą weneryczną wywoływaną przez bakterię Chlamydia trachomatis, do których przeniesienia dochodzi drogą płciową podczas stosunków seksualnych bez zabezpieczenia, podczas porodu lub przez bezpośredni kontakt z osobą zarażoną. Najbardziej narażone na zakażenie są osoby młode do 25. roku życia, często zmieniające partnerów seksualnych.

Przebieg kliniczny Chlamydiozy zależy przede wszystkim od typu baterii, jaką został zarażony człowiek. Zakażenie serotypem L1, L2, L3 prowadzi między innymi do rozwoju ziarniaka wenerycznego, inaczej nazywanego również ziarnicą weneryczną pachwin. Z kolei zakażenie serotypem D-K powoduje między innymi nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej oraz śluzowo-ropne zapalenie szyjki macicy.

Choroby, których wystąpienie może świadczyć o zarażeniu chlamydią trachomatis to:

  • Zespół Reitera – znany częściej pod nazwą reaktywnego zapalenia stawów, to dość nietypowa choroba występująca najczęściej u mężczyzn w wieku 20-30 lat i mająca związek z zakażeniem układu pokarmowego oraz moczowo-płciowego. Co więcej w zespole Reitera dochodzi do jednoczesnego zapalenia kilku stawów, a nieprawidłowości zazwyczaj lokalizują się asymetrycznie w obrębie kończyny dolnej i są na tyle dokuczliwie, że utrudniają codzienne funkcjonowanie. Ponadto zespół Reitera objawia się też osłabieniem, gorączką, zmianami skórnymi, a nawet zapaleniem spojówek.
  • Bezpłodność – mówiąc bardziej ogólnie trwała i nieodwracalna niezdolność do zostania rodzicem. Jest to aktualnie jeden z najczęściej spotykanych problemów klinicznych dotykających w równym stopniu zarówno kobiety, jak i mężczyzn. U tych pierwszych przyczyn należy dopatrywać się głównie w zahamowaniu procesu jajeczkowanie, choć może być wynikiem usunięcia macicy bądź też jajników. Natomiast u mężczyzn bezpłodność jest najczęściej efektem chorób zakaźnych lub uszkodzenia nasieniowodu.
  • Ciąża pozamaciczna – inaczej nazywa także ciążą ektopową, jest to każdy przypadek ciąży, w której płód rozwija się poza jamą macicy. W większości przypadków umiejscawia się ona w jajowodzie, choć zdarzają się przypadki występowania ciąży w jamie brzusznej, jajniku, czy szyjce macicy. Niestety każda z powyżej wymienionych nieprawidłowości powoduje powikłania groźne dla zdrowia i życia zarówno kobiety, jak i płodu, dlatego też konieczne jest natychmiastowe usunięcie płodu drogą farmakologiczną lub operacyjną. Do rozpoznania ciąży pozamacicznej jest trudne w początkowej fazie, gdyż nie daje żadnych charakterystycznych objawów. Sygnałami, że dzieje się coś niepokojącego powinny być dla kobiety plamienia z macicy, jednostronny ból w podbrzuszu. Nie są to jednak objawy, które występują zawsze i z tego względu należy diagnostykę oprzeć na dokładnych badaniach hormonalnych, USG, w niektórych przypadkach również na diagnostycznej laparoskopii.
  • Poród przedwczesny – oznacza wczesną fazę porodu przed terminem. Choć na tym etapie można jeszcze porodowi zapobiec, nie zawsze rozwiązanie przed terminem wiąże się z ryzykiem dla matki i dziecka. O przedwczesnym porodzie mówimy, gdy akcja porodowa rozpoczyna się między 24. a 39. tygodniem ciąży. Niestety im wcześniejsze rozwiązanie tym większe ryzyko, że dziecko może urodzić się z deficytem zdrowotnym, gdyż nie jest jeszcze wystarczająco rozwinięte do życia poza łonem matki. Problemy z oddychaniem, niska waga urodzeniowa, czy niewystarczająco rozwinięty układ immunologiczny to tylko nieliczne z powikłań, jakie wiążą się z przedwczesnym porodem. Przyczyn takiej sytuacji może być wiele i nie zawsze uda się je ustalić. Są jednak pewne czynniki które zwiększają ryzyko przedwczesnego porodu i należą do nich m.in.: palenie papierosów i picie alkoholu, nieodpowiednia dieta i stres, cukrzyca, ciąża mnoga, anemia, mięśniaki, problemy z funkcjonowaniem wątroby, infekcje i zapalenia narządów płciowych, choroby przenoszone droga płciową, wiek matki (przed 18. lub po 35. rokiem życia).
  • Zapalenie szyjki macicy – to stan zapalny części macicy, łączącej pochwę z jamą macicy. Szyjka macicy jest jedną z najważniejszych narządów w organizmie kobiety, który pełni bardzo ważną rolę chronienia górnej części dróg rodnych przed zakażeniami, pozwala na dostanie się plemników do macicy, a z kolei podczas porodu na wydostanie się dziecka na zewnątrz. Przyczyn zapalenia szyjki macicy należy dopatrywać się przede wszystkim w przebytych chorobach przenoszonych drogą płciową (m.in. chlamydioza, rzeżączka, opryszczka narządów płciowych), choć może być wywołane przez inne patogeny, jak grzyby, gronkowce, paciorkowce, czy pałeczkę okrężnicy. Stan zapalny może się rozwijać również w sytuacji gdy dojdzie do zachwiania prawidłowej flory bakteryjnej pochwy.
  • Zapalenie odbytu – to zapalenie końcowego odcinka przewodu pokarmowego, a proces zapalny obejmuje błonę śluzową jelita. Choroba może wystąpić zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn, niezależnie od wieku, choć bardziej narażeni są mężczyźni po 40. roku życia. Do objawów zapalenia odbytu zalicza się głównie ból, pieczeni i świąd odbytu, mogą jednak pojawić się krwawienia, wydzielina lub śluz. Z kolei przyczyną stanu zapalnego odbytu są zazwyczaj bakterie lub wirusy przenoszone w drodze kontaktów seksualnych. Niekiedy staje się odpowiedzią na jakiś czynnik alergiczny, bądź jest efektem ubocznym zapalenia jelit.
  • Zapalenie przydatków – czyli inaczej zapalenie narządów miednicy mniejszej, jest zespołem chorób zapalnych jajników i jajowodów, ale także zapalenie błony śluzowej macicy, ropień jajowodowo-jajnikowy i zapalenie otrzewnej miednicy. Dotyka najczęściej aktywne seksualnie kobiety pomiędzy 15. a 30. rokiem życia. Przyczyn choroby należy szukać w zakażeniu bakteriami, takimi jak gronkowce, paciorkowce, chlamydie, czy dwoinki rzeżączki. Zazwyczaj drobnoustroje przedostają się do przydatków przez pochwę i macicę, a dzieje się najczęściej podczas miesiączki, po porodzie, po poronieniu i wyłyżeczkowaniu macicy.

Z uwagi na to, że jak większość chorób wenerycznych, również chlamydioza nie daje charakterystycznych objawów, często chlamydia odkrywana jest dopiero po jakimś czasie od zakażenia i przy okazji wykonywania badań w związku z innymi schorzeniami.
Badania, które są w stanie zlokalizować i zdiagnozować chlamydię to:

  • test z krwi, który bada zawartość immunoglobulin IgM i IgG
  • testy polegające na oglądaniu wymazu pod mikroskopem lub w spektrofotometrze;
  • testy enzymatyczne, dokonywane w gabinecie ginekologicznym;
  • test z hodowli komórkowej;
  • badanie molekularne – badanie DNA, nazywane również badaniem PCR lub badaniem genetycznym.

3 KOMENTARZE

  1. W zeszłym roku miałem problem z oddawaniem moczu i bałem się, że to choroba weneryczna, zrobiłem test przez drwenerolog.pl, okazało się ze to żadne zakażenie ani bakterie. Przeszło po tygodniu.

  2. Nie uprawiajcie przypadkowego seksu bez zabezpieczenia. Przecież to straszna nieodpowiedzialność. Możecie się nabawić groźnych chorób i co wtedy?

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here